Superobfitość. Opowieść o wzroście liczby ludności, innowacjach i dobrobycie na naszej nieskończenie bogatej planec

Od pokoleń uczy się nas, że wzrost populacji zwiększa problem rzadkości zasobów. Przykładowo w jednym z szeroko omawianych raportów, który opublikowano w 2021 roku, argumentowano, że: Szybko rosnąca światowa populacja konsumuje surowce naturalne naszej planety w alarmującym tempie. [...] Świat potrzebuje obecnie 1,6 Ziemi, aby zaspokoić popyt na surowce naturalne [...]. W roku 2030 możemy potrzebować już dwóch planet. Czy rzeczywiście tak jest Po przeanalizowaniu cen setek surowców, dóbr i usług na przestrzeni dwóch stuleci Marian Tupy i Gale Pooley dowodzą, że wraz ze wzrostem populacji zwiększyła się również dostępność zasobów. Było to prawdą szczególnie w przypadku cen czasowych, które reprezentują ilość czasu, jaką ludzie muszą poświęcić na pracę, by zarobić na zakup danej rzeczy. Ku ich zaskoczeniu, analizy Tupy ego i Pooley a wykazały także, że obfitość zasobów rosła szybciej niż liczba ludności - w ramach zjawiska, które nazwali superobfitością. Statystycznie rzecz biorąc, każdy dodatkowy człowiek tworzył więcej wartości, niż konsumował. Taka zależność między wzrostem populacji a dostępnością zasobów jest sprzeczna z intuicją - a jednak prawdziwa! Dlaczego Więcej ludzi to również więcej pomysłów. Owe pomysły są następnie testowane na rynku, który oddziela te użyteczne od tych bezużytecznych.