Co z tą wolnością

Chcemy być wolni. Jest dla nas czymś oczywistym, że mamy do wolności prawo i że samo prawo istnieje dzięki naszej wolności. Wielu z nas zdaje sobie również sprawę, iż to w kulturze europejskiej narodziło się przekonanie o tym, iż wolność to podstawowe prawo człowieka i traktujemy to jako powód do dumy. Filozofowie nauczyli nas łączyć wolność z naturą człowieka oraz wyrobili w nas przeświadczenie, że ludzie rodzą się wolni, a ograniczenia pojawiają się dopiero wraz z rozwojem organizacji społecznej i struktury politycznej. Wolność nie funkcjonuje jednak tylko na poziomie hasła politycznego czy filozoficznego pojęcia. Dla każdego z nas stanowi wartość indywidualną, ale także coś, co podzielamy z innymi. Jest ona obecna jako nasze wewnętrzne doświadczenie i jako wspólna sprawa oraz dobro w obszarze publicznym, co nadaje jej wymiar moralny. To także w obszarze publicznym, dzięki sztuce, wolność zyskała formę estetyczną, kiedy podejmowano próby jej symbolicznego przedstawienia. W imię wolności ludzie walczyli i umierali, często także, aby inni mogli z niej korzystać, czyli za wolność naszą i waszą. Choć może zbyt pochopnie w takiej sytuacji przyjmuje się, iż inni chcą być wolni w taki sam sposób jak my. Nazbyt często zapominamy bowiem, iż wolność nie wszędzie i nie zawsze znaczy to samo, że ma ona swoje odmiany lokalne i historyczne.