Bułgarska polityka wewnętrzna a proces integracji z Unią Europejską

Wskazanie początku przemian politycznych, które doprowadziły do upadku systemu komunistycznego i zapoczątkowały procesy budowy demokracji oraz gospodarki wolnorynkowej nie nastręcza żadnych problemów. Rok 1989 uznawany jest w zgodnej opinii historyków i politologów za przełomowy nie tylko w Bułgarii, ale w całej Europie Środkowej oraz Południowo-Wschodniej. Zdecydowanie więcej trudności pojawia się, gdy mówimy o końcu przemian w państwie bułgarskim. Zgodności w tej kwestii brak również wśród bułgarskich politologów. Wielu z nich uważa, że koniec przekształceń nastąpił z chwilą przystąpienia Bułgarii do Unii Europejskiej (UE) 1 stycznia 2007 roku. Inne grono wyraża opinię, że przebudowa ustroju została zakończona w chwili pojawienia się na scenie politycznej Narodowego Ruchu Symeona II (Национално движение Симе-он Втори”, NDSV), będącego realną alternatywą dla dotychczas wiodących prym Bułgarskiej Partii Socjalistycznej (Българската социалистическа партия, BSP) i Związku Sił Demokratycznych (Съюз на демократичните сили, SDS)1. Biorąc pod uwagę zakres reform przeprowadzonych w Bułgarii przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej, drugie z powyższych twierdzeń wydaje się niezwykle kontrowersyjne.