Arkusz pigmalion

Pigmalion to zwykła świnia. Z naciskiem na świntuszenie. Agalmatofilia Kazirodztwo Pediofilia Robofilia Zoofilia Nekrofilia Z wielką chęcią A najchętniej z Galateą. Gdy długo pocierać rzeźbę można ją ponoć pobudzić. I vice versa. Kogo zrobił sobie Pigmalion Rzeźbę dziecko Pralalkę cyborga seks-maszynę zwierzę nagrobek Kobietę idealną Człowieka Czy to jeszcze sztuka wysoka i boskie ciało czy już sztuka mięsa i ciało ludzkie Czy każdy stosunek do własnego dzieła to stosunek z własnym dziełem Z własnym dzieckiem Pigmalion rzeźbi Galateę. Paweł Orzeł pisze Arkusz pigmalion. Obydwaj panowie mają ręce pełne roboty - jeden urabia kamień drugi stuka w klawisze. Ich praca to robota ręczna. Ich dzieła to kształty często bujne - somatycznie konkretne jak co najmniej skóra. Dotykane i dotkliwe. Od przodu i od tyłu. Tylko czy poza powierzchnią poza namacalnym a fronte i a tergo arkusza jest coś wewnątrz Coś za nieczystą płaszczyzną kartki Czy wydzieliny dzieła świadczą o jego bogatym wnętrzu Czy za rzeźbą ciała i rzeźbą mięśni tkwi to przy czym ręce opadają - jak u Wenus z Milo - to co niezmysłowe i niezmyślone Miłość Pigmalion co rusz to sprawdza. Kopulacyjne a fronte i a tergo wcielenie w Galateę to przekroczenie powierzchni skóry. Próba dojścia - głębiej - i znalezienia istoty rzeczy. Ale i zatarcie różnicy między ciałem dzieła i ciałem działającego.