KSIĄŻKA W JĘZYKU WLOSKIM, POSIADA LEKKO WYGLĘTY PRAWY GÓRNY RÓG

Do zamku na toskańskiej Maremmie, niedaleko Bolgheri Giosuè Carducciego, nieporęczny i wąsaty Pellegrino Artusi przybywa w piątek czerwca 1895 roku. Sława jego słynnej „Nauki w kuchni i sztuki dobrego jedzenia”, żywego i kulturalnego podręcznika gotowania, pierwszego w swoim rodzaju, dzięki któremu wymyślił włoską tradycję gastronomiczną, poprzedza go. Ale reputacja wielkiego kucharza nie jest całkowicie korzystna dla zamku, w którym mieszka rodzina barona Romualdo Bonaiuti, grupa uparcie oddana niczemu. Tworzą ją dwaj synowie, Gaddo, poeta-amator, który zawsze ma nadzieję spotkać Carducciego, oraz Lapo, łowca służących i wieśniaczek; córka Cecilia, utalentowana, ale zdeterminowana w kobiecych zawodach; stara baronowa Speranza, która czuwa nad wszystkim ze swojego wózka inwalidzkiego; dama dworu, która chciałaby być tylko niewidzialna, oraz dwie kuzynki-panny. Ponadto wyróżnia się liczna służba, wśród której wyróżnia się genialny kucharz, kamerdyner Teodoro oraz wyniosła i cycata służąca Agatina. Równocześnie z piśmiennym kucharzem przybył na zamek Signor Cyceri, fotografik: nie wiadomo, w jakim celu przybył na zamek, zresztą Artusi też. W tym ludzkim i nieco podejrzanym towarzystwie zbrodnia staje się lodowata. Teodoro zostaje znaleziony otruty i wkrótce po strzale poważnie rani barona Romualdo. Podejrzani podążają najprostszą drogą, w stronę biednej Agatyny. To Pellegrino Artusi udzieli delegatowi policji wskazówek, jak znaleźć właściwy trop.