Logokracja Koncepcja ustroju Andrzej Łobaczewski

Spis treści

Od autora

I. WSTĘP

II. PRAWA NATURY I PRAWO NATURALNE

III. CZŁOWIEK — SPOŁECZEŃSTWO — PAŃSTWO

IV. PONEROLOGIA — Nauka o Naturze Zła

V. DEMOKRACJA

VI. LOGOKRACJA

VII. LOGOKRACJA I RELIGIA

VIII. ZASADA SUWERENNOŚCI SPOŁECZEŃSTWA

IX. ZASADA KOMPETENCJI

Prawo obywatelskie

Prawo poselskie

Urzędy naczelne

X. WŁADANIE DOBRAMI

XI. PRAWO LOGOKRATYCZNE

XII. PARTIE POLITYCZNE

XIII. ZRZESZENIE LOGOKRATYCZNE

XIV. RADA MĄDRYCH

XV. GŁOWA PAŃSTWA

XVI. PIĘĆ WŁADZ NIEZALEŻNYCH

XVII. PARLAMENT

XVIII. WŁADZA WYKONAWCZA

XIX. WŁADZA SĄDOWNICZA

XX. WŁADZA NAUKI I WYCHOWANIA

XXI. WŁADZA DÓBR SPOŁECZNYCH

XXII. KONSTYTUANTA

XXIII. KONSTYTUCJA LOGOKRATYCZNA

Konstytucji część pierwsza

Ustawa konstytucyjna

XXIV. ADAPTACJA DO WARUNKÓW POLSKICH

XXV. PLAN WDROŻENIA

Spis lektur

[...] W przeciwieństwie do wszystkich dotychczasowych doktryn, naukowe uzasadnienie oparte na poznaniu praw natury powinno obejmować wszystkie rozwiązania takiego ustroju. Nie będzie on więc opierał się na żadnej ideologii, ale bezpośrednio na tych prawach. Podobnie potrzebne okaże się przygotowanie pewnego planu wdrożenia.

Byłby to więc ustrój z założenia ewolucyjny, bo ewolucja jest prawem natury, a dalszy postęp poznania naukowego będzie stymulował ulepszające zmiany. Obiektywne poznanie naukowe będzie więc grało istotną rolę w takim ustroju i jego postępie. Tym niemniej opinia społeczna winna być w tym ustroju dobrze słyszalna i brać udział w procesie decydowania. Ta opinia ulegałaby jednak znacznej obiektywizacji na skutek upowszechnienia podstaw nauk społecznych i ekonomicznych, jak także częściowej eliminacji roli osób, które zakłócają jej działanie w krajach demokratycznych.

Ulepszony proces decydowania w takim kraju ograniczałby rolę postaw emocjonalnych i egoistycznych, preferując przesłanki racjonalne i wynikające ze zrozumienia interesu społecznego. Tak pojęty ustrój, który będzie cenił mądrość i szanował człowieka, opierał się na nauce najlepszych myślicieli, na odwiecznych wartościach moralnych i nowoczesnym poznaniu naukowym, będę nazywał LOGOKRACJĄ.

Autor (ur. W 1921r.) wychowywał się w skomplikowanym podkarpackim dworze, wśród starych drezw, psów i kotów. Latem i w czasie wojny pracował w gospodarstwie, Zajmował się pszczelarstwem i studiował psychologię roju, Był żołnierzem AK. Po wojnie ukończył liceum mechaniczne i zarabiał na życie jako konstruktor. Dramatyczne przeżycia młodości skierowały jego zainteresowania ku psychologii. Studiował w Krakowie korzystając z wiedzy i kultury naukowej dawnych profesorów S. Szumana, R. Ingerdena i innych. Do kariery naukowej nie został dopuszczony, mimo wielu usiłowań, z powodu ówczesnych przyczyn „natury politycznej”. Pod koniec studiów, w roku 1951, w trakcie przymusowego „szkolenia ideowego” zainteresował się psychopatologią tak zwanego „komunizmu” dochodząc do przekonania, że mamy do czynienia z makrosocjalnym zjawiskiem psychopatologicznym. Przez krótki czas współpracował z międzynarodowym porozumieniem wybitnych psychiatrów i psychologów, którzy badali to samo zjawisko. Po rozbiciu tego ruchu prze bezpieki w krajach „demokracji ludowej”, działał już samotnie, starając się uzupełnić posiadane dane do czytelnej całości. W końcu został przymuszony do emigracji. W USA stał się przedmiotem perfidnych szykan ze strony długich łap czerwonej dywersji. Mógł jednak korzystać z bogatej literatury i działalności instytucji psychologicznych. Bywał pomocny rodakom w częstych tam nerwicach i trudnościach psychicznych. Poznał Amerykę od strony realiów życia i polityki.