Ewangelia pokoju

„Albowiem uznałem za właściwe nic innego nie umieć między wami, jak

tylko Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego. I przybyłem do was w słabości

i w lęku, i w wielkiej trwodze. A mowa moja i zwiastowanie moje nie były

głoszone w przekonywujących słowach mądrości, lecz objawiały się w nich

Duch i moc, aby wiara wasza nie opierała się na mądrości ludzkiej, lecz na

mocy Bożej” (1 List do Koryntian 2,2 — 5).

Słowa te nie dawały mi spokoju przez całe lata. Co one właściwie miały

znaczyć? Że Paweł głosił tylko zbawienie (tzn. narodzenie się na nowo)? Że

nauczał tylko o krzyżu i o niczym innym? Musiałem poznać odpowiedź.

Czasem to, co proste i oczywiste, jest najtrudniejsze do zrozumienia.

W miarę jak rosło moje poznanie Słowa Bożego, zacząłem zdawać sobie

sprawę, że wszelkie poznanie, wszelkie objawienie, wszystko, co Bóg dla

nas uczynił, może być zrozumiane jedynie w kontekście dokończonego

dzieła krzyża. Zdałem sobie sprawę, że Ewangelię można zrozumieć jedynie

poprzez śmierć, pogrzebanie i zmartwychwstanie Pana Jezusa.

Cała reszta nauczania nowotestamentowego po prostu wyjaśnia i odwołuje

się do tego, co wydarzyło się na krzyżu. Krzyż jest podstawą

całego Nowego Przymierza. Jest podstawą mojej relacji z Bogiem. Jest

podstawą całego chrześcijaństwa. Wszelka prawda ma swój fundament

w krzyżu.

Jakiekolwiek nauczanie niezgodne z tym, czego Jezus dokonał na krzyżu,

jest po prostu nieprawdziwe.