Moje epitafium

Mascha Kaléko (1907-1975) była niemiecką poetką urodzoną w żydowskiej rodzinie pod Chrzanowem. Jej gwiazda zabłysła pod koniec lat dwudziestych XX wieku w Berlinie, kiedy jej wiersze zaczęły się ukazywać w prasie. Wkrótce zdobyła sobie popularność przypieczętowaną wydaniem dwóch tomików poetyckich, a także miejsce wśród literackiej bohemy tego czasu. Pierwszy ze zbiorów ukazał się w 1933 roku, zaś rok po publikacji kolejnego autorka została objęta zakazem druku i wykluczona ze związku pisarzy. Opuściła Niemcy dosłownie w ostatniej chwili, wyjeżdżając wraz z drugim mężem i synem do USA. Podczas trudnych lat emigracji jej ojczyzną pozostawał język. Do Berlina powróciła - choć nigdy na stałe - dopiero w połowie lat pięćdziesiątych. Wznowione wówczas jej przedwojenne wiersze spotkały się z gorącym przyjęciem, wchodząc na stałe do kanonu niemieckiej poezji, w nurcie zapoczątkowanym przez Heinricha Heinego. Kaléko ostatecznie zamieszkała w Izraelu, zawsze tęskniąc za Europą i Niemcami. Zmarła w Zurychu i tam na żydowskim cmentarzu została pochowana.