Galeria Drezdeńska w Etui Marco Bussagli

Autor: Marco Bussagli

KONIEC NAKŁADU !

EGZEMPLARZ NOWY W FOLII

Strony: 500, Format: 24,5x30 cm

Od samego początku swego istnienia bo już około 1560 roku kolekcja która miała stać się jedną z najważniejszych i najsłynniejszych w Europie znalazła dla siebie idealne miejsce - Drezno.

Pierwotnie w jej skład wchodziły głównie obrazy artystów niemieckich jak Lucas Cranach czy Albrecht Drer ale kilkadziesiąt lat później dzieł było już na tyle dużo że w stolicy Saksonii trzeba było wybudować dla nich specjalne pomieszczenia.

Jednak za prawdziwy rok założenia Galerii należy uznać 1722 kiedy to August III elektor saski i król Polski dokonał wielkiej zmiany jakościowej w kolekcji.

Monarcha rozporządzający znacznymi zasobami pochodzącymi ze sprzedaży porcelany miśnieńskiej był oświeconym spadkobiercą tradycji renesansowego mecenatu.

Jego emisariusze zaczęli skupować w całej Europie nie tylko pojedyncze arcydzieła ale wręcz całe kolekcje jak np. zgromadzony przez księcia Modeny zbiór liczący około stu obrazów.

Władcę interesowała także sztuka flamandzka i holenderska. Do swej kolekcji pozyskał więc wiele prac uznanych XVII -wiecznych mistrzów - od Vermeera do Rembrandta.

W połowie XVIII wieku Galeria była już prawdziwym kompendium sztuki malarskiej w którym gościły dzieła takich mistrzów jak między innymi Rafael Lucas Cranach Starszy Tycjan Annibale Carracci Peter Paul Rubens Guercino Diego Velzquez Nicolas Poussin Gabriel Metsu Gerrit Dou Jean-Antoine Watteau Giovanni Antonio Canal i Brenardo Bellotto - wezwany na dwór by w swoich obrazach uwiecznić niezwykłe piękno odnowionego miasta i jego późnobarokowej architektury. Wiek XIX to okres gdy na pierwszy plan wysunęło się malarstwo francuskie i niemieckie.

Obok impresjonizmu Moneta i krzykliwych płócien Gauguina swoje miejsce w galerii znalazły poetycko-melancholijne pejzaże Caspara Davida Friedricha i symbolizm Bcklina.

W wieku XX zatriumfował ekspresjonizm kierunek który znalazł uznanie w Niemczech przynajmniej do czasu gdy ideologia nazistowska nie zaczęła napiętnować go jako `sztuki zdegenerowanej`.

Tysiące dzieł zostało wówczas zarekwirowanych zniszczonych lub zaginęło.

Jeszcze większym ciosem dla Galerii były jednak przerażające bombardowania miasta przez wojska alianckie podczas których zginęły tysiące ludzi a ponad dwieście zgromadzonych w kolekcji dzieł - dawnych i współczesnych - spłonęło.

Po II wojnie światowej dołożono wszelkich starań aby naprawić te straty poprzez zakupy wybranych dzieł ale dopiero upadek muru berlińskiego (9 listopada 1989) i zjednoczenie Niemiec pozwoliły Galerii Drezdeńskiej odrodzić się jak feniks z popiołów.