Pisanie jako egzystencja(lizm)

Pisanie jako egzystencja(lizm)refleksja autotematyczna na marginesieKsięgi niepokojuFernanda Pessoi.Wyimki zliteratury europejskiej wieku dwudziestego. Konrad Ludwicki ( 1969 ), autor m.in. zbioru opowiadańFiolet( 2001 ), monograiKino Marka Hłaski( 2004 ), powieściLakrimma( 2008 ) iantologii tekstówW kręgu kultury iliteratury wieku XX ( 2011 ). Publikował m.in. w Akancie, Bulionie, Gazecie Wyborczej, Horyzontach, Studiach Słowianoznawczych, Studium, Studia Historicolitteraria, Znaj. Członek ZLP. Otrzymał stypendium artystyczne wdziedzinie literatury ( 1999 ). Zawodowo związany zUniwersytetem Jana Kochanowskiego. Miłośnik gór iszachów. Audiol iNieracjonalista. Ostatnio pasjonat pisarstwa Karola Ludwika Konińskiego iLeo Lipskiego. Oryginalna io rzadkiej tematyce praca Konrada Ludwickiego, inspirowana osobistym doświadczeniem twórczym Autora ipisarstwem wybitnego poety portugalskiego epoki modernizmu F. Pessoi, poświęcona jest zjednej strony psychologii twórczości iprocesowi twórczemu, zdrugiej autotematycznemu dziełu F. Pessoi,Księdze niepokoju. Wczęści pierwszej AutorLakrimmystara się uogólnić własne doświadczenia literackie iskonfrontować je zdoświadczeniami twórczymi pisarza portugalskiego, wdrugiej zaś poddaje gruntownej analizie iinterpretacji opus magnum Pessoi,Księgę niepokoju, która została wydana dopiero w 1982 r., awięc prawie 50 lat po śmierci pisarza. (&) Praca K.