Ziarno głosu. Wywiady 1962-1980

[...] dochodzi ostatnia strata, jakiej doznaje mowa wskutek zapisania: chodzi o wszystkie te fragmenty języka, typu czyż nie , które językoznawca powiązałby niewątpliwie z jedną z wielkich funkcji języka, z funkcją fatyczną albo interpelatywną; kiedy mówimy, chcemy, by rozmówca nas słuchał; pobudzamy jego uwagę przy użyciu pozbawionych sensu interpelatywów (typu halo, halo, czy pan mnie dobrze rozumie ); w tych skromnych słowach, wyrażeniach, tkwi jednak dyskretny dramatyzm: są to wezwania, modulacje - powiedziałbym, myśląc o ptakach: trele - poprzez które jedno ciało szuka drugiego. I właśnie ów trel - niezgrabny, płaski, śmieszny, kiedy zostanie zapisany - gaśnie w piśmie. - Z tych kilku uwag widzimy, że tym, co znika w zapisywaniu, jest po prostu ciało - a przynajmniej ciało zewnętrzne (przypadkowe), które w sytuacji dialogu kieruje w stronę innego ciała, równie słabego (albo oszołomionego), przekazy intelektualnie puste, których jedyną funkcją jest jakby schwytanie innego (nawet w prostytutywnym sensie tego słowa) i utrzymanie go jako partnera. - [...] Możliwy jest oczywiście trzeci rodzaj praktyki językowej, którego z definicji nie ma w tych Dialogach: pisanie [l écriture] we właściwym tego słowa znaczeniu, które wytwarza teksty.