Rzeczy ostateczne człowieka i świata. Eschatologia Kościoła Wschodniego

Uwaga: Poszczególne wcześniejsze wydania nosiły tytuły: I. „Rzeczy ostateczne człowieka i świata. Eschatologia Kościoła wschodniego, Łódź 2003. II. „Ósmy dzień tygodnia. Zaświaty w wierzeniach kościołów tradycji bizantyjskiej, Sandomierz 2008; III i IV. „Ósmy dzień tygodnia. Rzeczy ostateczne człowieka i świata w wierzeniach Kościołów tradycji bizantyjskiej, Sandomierz 2010 i 2011. Treść książki kieruje nas ku „ósmemu dniowi tygodnia, który niejako symbolizuje koniec czasów, odnowienie wszechświata i odpoczynek ludzkości w szczęściu i miłości w nowej rzeczywistości po zmartwychwstaniu ciał i Sądzie Ostatecznym. To czas eschatologiczny. Eschatologia jest częścią doktryny religijnej, która odnosi się do rzeczy ostatecznych w perspektywie indywidualnej - pojedynczego człowieka - jak i kosmicznej - całego świata. Zajmuje się więc zagadnieniem sensu śmierci oraz istotą przyszłego życia, a także kwestiami końca dziejów i obrazem nowego świata. Między innymi zawiera doktryny na temat sądu ostatecznego oraz świata pośmiertnego, w którym dusza odbiera nagrodę lub karę. Przybliżając ujęcie tych zagadnień w doktrynie wschodnich odłamów Kościoła chrześcijańskiego, autor dąży do zachowania maksymalnego obiektywizmu, a swój wywód opiera na obficie przytaczanych tekstach źródłowych.