Zerkając na południe

Iwona.Kilka minut temu Iwona na tym autobusowym przystanku pożegnała się z Arturem, mogła, więc śmiało wrócić do domu - jednakże ona nadal na nim tkwiła. Jej chłopak już od kilku minut mknął autobusem w stronę Wrocławia, swojego rodzinnego miasta. I tak już było od jakiegoś czasu - szablonowo. Kilka dni razem i rozstanie. Na dłuższą metę to chyba nic dobrego, ale na razie Iwona rozmyślała o ostatnich chwilach z ukochanym.- Iwa, ty wiesz, że się uśmiechasz - no tak, Kasia jej przyjaciółka musiała akurat tędy przechodzić! Jaki wstyd!- A ty, co tu robisz Wybierasz się gdzieś - zaskoczona odpowiedziała pytaniem. Wstyd jej było przed przyjaciółką, że ta przyłapała ją w chwili słabości.- Nigdzie nie jadę tylko ciebie szukam, zakochana istoto. Po się tu jeszcze plączesz - Po prostu przedłużam sobie spotkanie z Arturem. Ty masz swojego Janka na wyciągnięcie ręki a ja tęsknię.- Współczuję ci, ale to trochę twoja wina. Tyle tu fajnych chłopaków, ale ty akurat wybrałaś sobie kogoś, kto mieszka 200 kilometrów od naszego miasteczka!- Dobra, masz rację, ale chodźmy już stąd, bo za bardzo się rozkręcasz.Obie znały się doskonale. Ich wady i zalety nie były dla nich tajemnicą. Ta przyjaźń trwała od ponad trzydziestu lat - od zabaw w piaskownicy. Tam, bowiem ich matki, też koleżanki przywoziły je, przyprowadzały, aby te zajęły się sobą a one miały chwilkę czasu dla siebie.