Kampania: Bitwa O Wysokość

Pomimo energicznej obrony od pierwszych godzin inwazji w Normandii w czerwcu 1944 r. siły Hitlera w północnej Francji zostały całkowicie pokonane i zmuszone do odwrotu na zachód. Chociaż ich pozycja została znacznie wzmocniona po operacji Dragoon – lądowaniu w południowej Francji w sierpniu 1944 r. – alianci stanęli w obliczu poważnych problemów logistycznych, gdy posuwali się w kierunku Niemiec, rozszerzając swoje linie komunikacyjne i coraz cieńsze wsparcie z każdym kilometrem.

Operacja Market Garden, zmasowany atak desantowy z września 1944 r., nie spełnił swoich celów, a rozpęd aliancki został dodatkowo zagrożony.

Siły niemieckie były w stanie to wykorzystać i przy rosnącej presji ze wschodu, gdy wojska sowieckie przygotowywały się do zimowej ofensywy, Hitler zdecydował się na ostatnią grę – zmasowaną kontrofensywę przeciwko aliantom w grudniu 1944 r. Niemiecki atak (w tym 45- dywizji) wymierzonych przeciwko amerykańskim obrońcom okopanym w całym regionie Ardenów, doprowadziły do ​​największej pojedynczej bitwy stoczonej przez armię amerykańską w całym XX wieku. Dla żadnej ze stron stawka nie mogła być wyższa – dla Niemiec była to naprawdę ostatnia próba uniknięcia całkowitego przytłoczenia przez zachodnich aliantów, podczas gdy dla sił amerykańskich, które poniosły główny ciężar szturmu, istniało bardzo realne zagrożenie, że niemiecki przełom mógł cofnąć wszystkie sukcesy od D-Day.

Kod nazwany Operation Watch on the Ren przez siły niemieckie, początkowe sukcesy kampanii doprowadziły do ​​niepokojącego i charakterystycznego wybrzuszenia na alianckiej linii frontu, co doprowadziło do tego, że prasa aliancka nadała ofensywie nieśmiertelny przydomek: Bitwa o Ardeny.