Wojna napoleońska. Systemy operacyjne

Wojna napoleońska. Systemy operacyjne Teoria i praktyka

[PRODUCENT]

Autor: Hubert Camon

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 295

Okładka: twarda

Format: 17,00 cm x 24,00 cm

(Uwagi: okładka z zatarciami i zarysowaniami)

Gdy pojmuje się wojnę jak sztukę lub jak naukę, to nie potrzeba nic więcej niż wodza z systemem, dla uchwycenia i rozwiązania na czas problemów, które bieżące wypadki przed nim stawiają. Badania prowadzone do tej pory na temat wojny napoleońskiej są fragmentaryczne. Właśnie z powodu przyjęcia z góry założenia, że talent wojskowy nie posiada systemu, nie starano się odnaleźć w nim jakiś wspólnych metod. Z drugiej strony, wojna ta była studiowana jedynie bardzo powierzchownie w dziełach pisarzy, którzy rozumieli ją tylko częściowo, jak np. Gouvion-Saint-Cyr, Marmont, Clausewitz. Bardziej pewne jest badanie Korespondencji Napoleona, chociaż nawet ona nie daje zawsze dokładnego obrazu, gdyż wydzielenie systemu wojny napoleońskiej jest całkowicie inną rzeczą, niż przeprowadzenie krytyki historycznej. Taka krytyka, która wymaga zresztą dogłębnej znajomości ogólnych metod Napoleona, to znaczy teorii jego wojny, polega na zbadaniu, czy w danym, konkretnym przypadku działanie które podjął było uzasadnione. Twierdzenia takie muszą zostać oczywiście skonfrontowane z opiniami wybitnych pisarzy wojskowych. Nie jest to jednak celem mojej pracy. Studia porównawcze manewrów i bitew znacznie ułatwiły mi zrozumienie każdej z nich z osobna. Taki manewr lub taką bitwę, której plan początkowo błędnie rozumiałem, z braku wystarczającej liczby dokumentów, rozjaśniało nagle porównanie go do planu podobnego manewru lub bitwy, której system był wyraźnie zaznaczony lub gdzie wyjaśnienia dawał sam Napoleon. Niniejsze studium porównawcze pozwoliło mi zebrać wszystkie bitwy w jeden system, który ukazuje ich większe lub mniejsze podobieństwo w zakresie wykonania, a wszystkie operacje strategiczne grupuje w dwie metody: manewr na tyły i manewr z położenia środkowego. Ten ostatni miał zresztą na celu tylko podzielenie dominujących liczebnie oddziałów przeciwnika na mniejsze części i użycia przeciw nim manewru na tyły, który jest w najwyższym stopniu manewrem napoleońskim (ze wstępu).

Przedmowa /7

Wstęp /10

Część I 

Wojna manewrowa. Prowadzenie wojny na głównym teatrze /15

Rozdział I. Manewr na tyły /17

Rozdział II. Geneza /25

Rozdział III. Technika /33

Rozdział IV. Wykonanie /45

Rozdział V. Przegląd głównych manewrów na tyły /75

Rozdział VI. Manewr z pozycji środkowej: 1. Przed uderzenie zaczepne; 2. Przez wyczekiwanie strategiczne - geneza i technika /119

Rozdział VII. Przegląd głównych manewrów z pozycji środkowej przez uderzenie zaczepne /143

Rozdział VIII. Przegląd głównych manewrów z pozycji środkowej przez  wyczekiwanie strategiczne /157

Prowadzenie wojny na głównym teatrze /226

Rozdział IX. Teatr drugorzędny połączony z teatrem głównym /226

Rozdział X. Odizolowany teatr drugorzędny /243 

Rozdział XI. Obrona wybrzeży /249

Rozdział XII. Wojna górska /255

Część II. Wojna pozycyjna /161

Rozdział I. Środki wojny pozycyjnej /263

Rozdział II. Różne tryby wojny pozycyjnej /267

Rozdział III. Czas, którego mógł dostarczać system wojny pozycyjnej /273

Rozdział IV. Dowódca w wojnie pozycyjnej /277

Rozdział V. Geneza wojny pozycyjnej /279

Zakończenie .283

Notatka I /290

Notatka II  /292