Berlińskie dzieciństwo na przełomie wieków

Walter Benjamin 1892-1940 przez ostatnie lata życia intensywnie pracował nad wspomnieniami z dzieciństwa. Było to dzieciństwo dostatnie i zapewne szczęśliwe jako że rodzice należeli do grupy zamożnych mieszczan żydowskich w Berlinie. Krótkie migawki oświetlające okres ostatnich lat XIX i pierwszych XX wieku stanowią arcydziełka literatury wysokiej liryczne i filozoficzne obrazy epoki widzianej oczami dziecka. Benjamin rówieśnik telefonu ale i obserwator mitu założycielskiego Rzeszy stał na progu między dwoma stuleciami czemu później opracowując wspomnienia dał filozoficzny wyraz. Obecna wczesna wersja z początku lat trzydziestych tak zwana wersja z Gieen jest jedną z kilku jakie powstały do czasu tragicznej śmierci autora podczas próby ucieczki z Francji w 1940 roku. Uchodzi za najświeższą spontaniczną niepoddaną jeszcze późniejszej intelektualnej obróbce. W świetle losów dorosłego Benjamina-emigranta tułającego się po Europie berlińskie wspomnienia nabierają charakteru poszukiwań zakorzenienia i bezpieczeństwa - o których z góry wiadomo że mogą być tylko drogą w przeszłość nie do odzyskania.