Los Generała. Wokół medialnego wizerunku Wojciecha Jaruzelskiego

Osiemdziesiąt z górą lat w życiu męża stanu, który zajął trwałe miejsce w dziejach Polski ostatniej ćwierci XX wieku, wyraźnie dzieli się na kilka etapów, Pierwszy z nich obejmuje dzieciństwo i wczesną młodość, gwałtownie przerwaną w chwili, kiedy zaledwie przekroczył szesnasty rok życia. Następny przypada na sześciolecie 1939–1945, kiedy poznał gehennę zesłańca i przedwcześnie wszedł w dorosłe życie, stając się - gdy zabrakło ojca - mężczyzną odpowiedzialnym za losy nie tylko własne, ale również najbliższych - matki i siostry; w tym też okresie rozpoczął służbę wojskową i przebył szlak bojowy zgłębi Rosji do Berlina. Etap trzeci przypadł na lata służby wojskowej i dzieli się na dwa podokresy, między którymi cezurę stanowi uzyskanie w niespotykanie młodym wieku szlifów generalskich, co dało początek drogi do najwyższych stanowisk w armii. Zakończył się on w burzliwym 1981 roku, kiedy w krytycznej dla kraju sytuacji stanął na czele przeżywających kryzys organów władzy państwowej i stał na ich czele w ciągu niemal dekady zakończonej podstawowymi zmianami ustrojowymi. Od 1991 r. wkroczył w nowy okres, niezwykle aktywny choć nie w tym zakresie, o jakim mógłby marzyć prezydent na emeryturze w demokratycznym i stabilnym państwie: byłby to czas na pisanie wspomnień, a miałby o czym pisać, jak również na występowanie w roli doradcy aktualnie stojących u steru władzy młodszych polityków i