RÓŻANIEC PLECIONY PRZEZ SIOSTRY Z KARMELU

Sznurek lub wstążka, najczęściej zamknięty w koło, na którym zawiązywane są węzły, albo nawleczone są koraliki (ziarenka), lub inne elementy.

Cały różaniec jest pleciony ręcznie, co jest bardzo pracochłonne i wymaga sporo czasu. Każdy z węzełków składa się z 7 krzyżujących się ze sobą splotów, co ma odniesienie do 7 darów Ducha Świętego i 7 sakramentów. To przeplatanie się sznurków jest jak splecione ze sobą ludzkie działanie z Bożą łaską. Zamknięcie w koło różańca oznacza nieustanną, wieczną modlitwę. Krzyż przypomina o Chrystusie, który jest początkiem i końcem, alfą i omegą.

Różaniec -  (z łac. rosarium, ogród różany, wieniec róż) – nazwa wywodzi się ze średniowiecza. Kwiaty pełniły wówczas istotną rolę, symbolizowały różne cechy. Często ofiarowywano kwiaty Bogu i ukochanym osobom. Modlitwy traktowane były jako duchowe kwiaty. Dlatego odmawianie różańca porównywano z dawaniem Matce Bożej róż. Stąd modlitwę tę nazwano wieńcem z róż, czyli różańcem.

Pleciony różaniec jest bardzo rozpowszechniony na chrześcijańskim wschodzie. Chrześcijanie obrządku wschodniego (prawosławni i katolicy) używają takiego różańca do tzw. ,,Modlitwy serca” lub ,,Modlitwy Jezusowej.

Modlitwa różańcowa Wschodu i Zachodu ma swój wspólny korzeń i początek w modlitwach odmawianych przez mnichów z pierwszych wieków chrześcijaństwa. Pisze o tym św. Jan Paweł II: „Różaniec należy do najlepszej i najbardziej wypróbowanej tradycji kontemplacji chrześcijańskiej. Rozwinięty na Zachodzie, jest modlitwą typowo medytacyjną i odpowiada poniekąd modlitwie serca czy modlitwie Jezusowej, która wyrasta na glebie chrześcijańskiego Wschodu”. (List Apostolski ,,Rosarium Virginis Mariae’’)