Okruchy

Festina lente   Nie śpiesz się, czytaj powoli, otwieraj słowa jak kwiaty, kielichy pełne nektaru. Może coś ucieszy, może coś zaboli, ujrzysz pustkę lub dwa różne światy, siermiężność bytu i ulotność czaru. Przekraczaj ten próg do woli.   Pole do popisu do końca zaorzę, zanim lepka senność zagłuszy rzewny śpiew, w czarną mgłę rozpyli nadzieję, pamięć i gniew, dni kalendarza przeliczy, zmieści w jednej chwili, zamknę oczy, pamięć otworzę, w poświacie księżyca, w pozłocie słońca, kiedy ranne wstają zorze. zanurzę się w tej chwili do końca.