CD Mike Westbrook Westbrook Rossini

Mike Westbrook - Westbrook - Rossini

wytwórnia: Hat Hut, 2008

nośnik: CD, format: CD, ilość nośników: 1

kartonowy ecopack

nr kat.: OGY661

czas: 72:27

Kupujesz od oficjalnego dystrybutora i wspierasz tym samym wydawcę i artystę!

jazz/yass/impro

https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_m9srN1yUhZoS1T-1YuXjUY3NnWpHFc-FA

1. William Tell Ouverture II 1:50

2. William Tell Ouverture III 2:43

3. Thieving Magpie Ouverture 1:46

4. L´amoroso e sincero lindoro 18:24

5. William Tell Ouverture IV 5:25

6. Barber of Seville Ouverture 7:10

7. Thiev-ish Magpie 8:24

8. William Tell Ouverture I 2:49

9. Si cinge il Pro´guerriero 4:20

10. Isaura 12:26

11. Tutto Cangia 3:43

12. William Tell Ouverture V 3:24

'...To płyta, wcale nienowa, która z miejsca powinna zostać okrzyknięta wydarzeniem. Wznowienie genialnego nagrania Mike Westbrooka nie powinno bowiem - w moim odczuciu - przejść niezauważone. Chociaż od nagrania tego materiału minęło z górą 20 lat, płyta wciąż zaskakuje i inspiruje, chociaż naśladowcy pomysłów Westbrooka - np. Uri Caine - nie dorastają mu do pięt. Pomysł na sięgnięcie po muzykę Rossiniego narodził na początku lat osiemdziesiątych - Westbrook rozpoczął wtedy pracę nad przetworzeniem fragmentów opery 'Wilhelm Tell' Rossiniego na festiwal teatralny w Lozannie (w 1984 r.). Później stopniowo poszerzał tę koncepcję (chociaż szkieletem wciąż pozostaje uwertura do tej opery), aż - w roku 1986 - przybrała ona formę, z którą możemy obcować na płycie (prócz tego na płycie znajdują się utwory z oper 'Sroka złodziejka', 'Cyrulik sewilski' oraz 'Otello'). Westbrook podchodzi do muzyki Rossiniego z potężną dawką tak właściwego jej humoru - momentami 'a la' Frank Zappa - ale też humor ten nie jest celem samym w sobie. Z kompozycji Rossiniego nie zostaje więc tylko pastisz, ale jest to muzyka, która oczarowuje pięknem, uwodzi liryzmem, porywa energią ale i wybiega w przyszłości. 'Avant garde' oznacza wszak 'straż przednią', wybiegnięcie przed tłum innych twórców, i śmiało możemy używać tego pojęcia w stosunku do aranżacyjnych i interpretacyjnych pomysłów zebranych na tej płycie. Niemała zasługa w tym współpracowników Westbrook'a - świetnie wypadają przede wszystkim saksofoniści Lindsay Cooper i Peter Whyman, bardzo silnie osadzają muzykę w czysto jazzowym kontekście. Zgoła inne zadanie przypisuje lider tubiście Andy'emu Grappy'ie (ale i sobie - bowiem sam także chwyta za ten instrument) - najczęściej 'napędza' ona muzykę zespołu - chociaż duet z puzonistą Paulem Niemanem w 'William Tell Overture IV' czy też solo w uwerturze do 'Cyrulika sewilskiego' są naprawdę zjawiskowe. Niezła jest także Kate Westbrook - tutaj także pełniąca rolę wokalistki. Zwłaszcza, gdy odchodzi on tradycyjnej formy, gdy nie śpiewa a zgrzyta czy charczy - nadaje to muzyce nowego, momentami mrocznego charakteru.

Gdy jest to możliwe, lider pozostawia muzykom miejsce na improwizacje, kompozycje Rossini'ego w niewielkim stopniu ich krępują - jest tu miejsce na dzikie, rozpędzone solówki i sonorystyczne zgrzyty przeplatane ciszą. Mimo tego, wszyscy i wszystko podporządkowane jest tutaj wizji Westbrook,a który narzuca zespołowi rygorystyczną dyscyplinę, przez co muzyka zyskuje niezwykły, kolektywny charakter. Interpretacja propowana przez Westbrooka zdaje się rozszerzać muzykę, ale w niczym nie burzy jej piękna i harmonii, a połączone ze sobą na płycie utwory - z różnych wszak oper Rossiniego - stanowić się zdają jedną, spójną, nierozerwalną całość. Niezwykła dla mnie i porywająca płyta!!!...'

[Wawrzyniec Mąkinia]