Droga ewakuacyjna

Życie jest farsą, w którą gramy wszyscy” napisał Arthur Rimbaud w „Sezonie w piekle” i jak wiemy, wywarł ogromny wpływ na wielu polskich poetów, a też choćby i na Rafała Wojaczka. Mamy dziś oto nowe piekło, a sezony wciąż te same, gdzie szlachetna poezja Aliny Biernackiej zatacza coraz pełniejsze kręgi poznania i kunsztu słowa. Jej sekretem jest obserwacja naszego przeznaczenia, naszego dojmującego losu w tym piekle oraz … trwanie w zachwycie.     Jak dobrze się czyta te wiersze. Język i słowa płyną harmonijnie, niemal unoszą się nad ziemią i lewitują, jakby doskonale niosą nas w przeróżne rejony doznań. Ta lektura zamyśla i oczyszcza. Pyta i błądzi po zaskakujących rejonach metafor, aby finalnie zadźwięczeć pointą ku refleksji i nowym znaczeniom. Polubiłem szczerze wiersze Aliny Biernackiej, gdyż jest w nich sól poezji, kwintesencja życia oraz wartość dodana w postaci doskonale dobranych motywów. W tę poezję zanurzamy się w kompanii wiary, nadziei i miłości, a dobre wibracje pozostają jeszcze długo po lekturze. Można śmiało polecać wszystkim miłośnikom sztuki wysokiej te teksty oraz czas z nimi spędzany.     To już kolejny tom. Jak sami się przekonacie jest coraz lepszy i coraz donośniejszy. Czytajmy poezję. Zaufajmy jej. Alina Biernacka też poda pomocną dłoń. To może jeszcze nas ocalić.                                 Andrzej Walter O autorce:  Alina Biernacka (ur.