Laficka szkoła eseju. Tom 2. 1959-2000

Już przegląd autorów pierwszego i drugiego tomu Lafickiej szkoły eseju przekonuje nas, jak żyzne dla eseistyki polskiej stały się ramy paryskiego miesięcznika. Złożyło się na to wiele przyczyn. Jedna wydaje mi się szczególnie charakterystyczna: chociaż eseista manifestuje swoją autonomię, osobowość, a nawet pewne osamotnienie, jego żywiołem jest rozmowa. O tradycji i współczesności nie potrafi wypowiadać się apodyktycznie, ton kaznodziei jest mu obcy. Wierzy w dialogiczność kondycji człowieka. Próby jej wyrugowania muszą prowadzić do klęski. Andrzej Stanisław Kowalczyk (ur. 1957), historyk literatury, edytor, eseista. W latach 19832023 pracował w Instytucie Literatury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Od roku 2017 kieruje Działem Rękopisów w Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza. Jego dorobek edytorski został w roku 2022 uhonorowany nagrodą Wielkiego Redaktora. Obok książek eseistycznych: Sawinkow (1992, 2017), Pan Petlura (1998, nagroda Fundacji Kultury oraz nominacja do nagrody Nike, przekłady: węgierski i ukraiński), Miejskie (2001), Pessoa lizboński (2020), Felice, Milena, Dora (2021), Toledo i inne przygody w Kastylii (2021), Ballada o Alfredzie Łaszowskim (2022), opublikował powieść Keramejkos (2024) oraz książki historycznoliterackie: Kryzys świadomości europejskiej w eseistyce polskiej 19451977. Vincenz Stempowski Miłosz (1990), Nieśpieszny przechodzień i paradoksy.